Narcyzm Społecznościowy

Narcyzm społecznościowy (ang. communal narcissism) to jedna z najbardziej podstępnych form narcyzmu.

Dlaczego?

Ponieważ ukrywa się pod maską altruizmu, wielkoduszności i bycia „najlepszym człowiekiem pod słońcem”.

Podczas gdy „klasyczny” narcyz chce, byś podziwiał jego sukcesy, pieniądze czy wygląd, narcyz społecznościowy pragnie, abyś wielbił jego "dobroć, empatię i zaangażowanie w sprawy wyższe."

Czym charakteryzuje się narcyz społecznościowy?

Wbrew pozorom, fundament jest ten sam co w każdym innym typie narcyzmu: nadmuchane ego i ogromna potrzeba walidacji. Różni się tylko „paliwo”, którym ta osoba się karmi.

Autoportret „Zbawcy”

Taka osoba wierzy (i głośno o tym mówi), że jest najbardziej pomocną, życzliwą i prospołeczną osobą w otoczeniu.

Moralna wyższość

Często czuje się lepsza od innych, bo „ona przynajmniej dba o planetę/biednych/pracowników”, podczas gdy reszta świata jest według niej egoistyczna.

Brak autentycznej empatii

Choć wykonuje gesty pomocy, robi to dla poklasku. Jeśli nikt nie patrzy (lub nie ma z tego korzyści wizerunkowej), jej zapał do pomagania drastycznie spada.

Reakcja na krytykę

Jeśli zasugerujesz, że jej pomoc jest powierzchowna, zareaguje furią lub głęboką urazą. Przecież „ona daje z siebie wszystko, a Ty jesteś niewdzięcznikiem”.

Jak go rozpoznać w codziennym życiu?

Narcyzm społecznościowy często spotykamy w organizacjach pozarządowych, grupach religijnych, aktywizmie, ale też w rodzinie (np. „matka polka – męczennica”).

1. Dysproporcja między słowami a czynami

W mediach społecznościowych walczy o prawa wszystkich ludzi, ale w domu bywa chłodny, kontrolujący lub opryskliwy wobec najbliższych.

2. Licytowanie się na cierpienie

 „Pomagam tyle, że już nie mam siły żyć, ale nikt tego nie docenia”. To forma manipulacji, która ma wzbudzić w Tobie poczucie winy.

Ważna uwaga: Nie każdy, kto pomaga, jest narcyzem! Kluczem jest "intencja". Prawdziwy altruista czuje satysfakcję z samej pomocy. Narcyz społecznościowy czuje satysfakcję tylko wtedy, gdy świat widzi, jak pomaga.

Dlaczego to jest toksyczne?

Relacja z taką osobą jest trudna, ponieważ otoczenie zazwyczaj widzi w niej „anioła”. Kiedy próbujesz zwrócić uwagę na jej trudny charakter, ludzie mogą Ci nie wierzyć: „Jak możesz tak mówić? Przecież on tyle robi dla innych!”. To prowadzi do izolacji ofiary i tzw. "gaslightingu".